Tesamorelin is een FDA-goedgekeurd geneesmiddel met fase 3-studies. Ipamorelin en sermorelin zijn niet goedgekeurd voor algemeen gebruik en rusten op veel dunnere evidentie. Wat een geregistreerd GHRH-analoog scheidt van een online 'GH-peptide'.
"Groeihormoonpeptiden" worden online meestal als één categorie besproken. Medisch en juridisch zijn ze dat niet. Eén stof in deze familie — tesamorelin — is een FDA-goedgekeurd geneesmiddel met gerandomiseerde fase 3-studies. De andere veelverkochte stoffen, ipamorelin en sermorelin, zijn onderzoeksstoffen met smallere en oudere evidentie. Ze als verwisselbaar behandelen verhult de enige vraag die telt: wat is werkelijk getest bij mensen, onder regelgeving, en voor welke aandoening?
De afgifte van groeihormoon (GH) door de hypofyse wordt gestuurd door twee hypothalamische signalen: groeihormoon-releasinghormoon (GHRH), dat afgifte stimuleert, en somatostatine, dat die remt. Een derde signaal werkt via de ghrelinereceptor (GHS-R1a), het aangrijpingspunt van de klasse van "groeihormoonsecretagogen". GH drijft op zijn beurt de leverproductie van IGF-1, die veel weefseleffecten bemiddelt. Elke stof in dit artikel werkt door deze as te sturen; geen ervan is groeihormoon zelf.
Tesamorelin (merknaam Egrifta) is een GHRH-analoog dat de FDA in 2010 goedkeurde voor de vermindering van overtollig buikvet bij met hiv geïnfecteerde patiënten met lipodystrofie — een specifieke metabole complicatie van hiv en de behandeling ervan, geen algemene afval- of anti-ageingindicatie.
Het bewijs is echt fase 3. Falutz en collega's rapporteerden in het New England Journal of Medicine (2007) een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie bij hiv-patiënten met buikvetophoping, waarin tesamorelin het visceraal vet verminderde ten opzichte van placebo, met stijgingen van IGF-1 en de verwachtte klasse-effecten op het glucosemetabolisme. Een gebundelde analyse van twee multicentrische fase 3-studies met veiligheidsverlenging (JCEM, 2010) bevestigde de visceraalvetreductie en documenteerde bijwerkingen — gewrichtspijn, oedeem, injectieplaatsreacties — passend bij GH-asstimulatie.
De bijsluiter (DailyMed) benoemt de grenzen expliciet: tesamorelin is niet geïndiceerd voor gewichtsverlies, de cardiovasculaire langetermijneffecten zijn niet vastgesteld, en het effect op visceraal vet keert terug na stoppen. Zo ziet "goedgekeurd" eruit — een afgebakende populatie, een gemeten effect en benoemde grenzen.
Eén lid van deze klasse heeft het volledige bewijstraject doorlopen: een afgebakende indicatie, gerandomiseerde studies, een door de toezichthouder beoordeelde bijsluiter. De rest niet.
Ipamorelin werd in 1998 door Raun en collega's bij Novo Nordisk gekarakteriseerd als "de eerste selectieve groeihormoonsecretagoog" — een pentapeptide dat via de ghreline-/GHS-receptor GH vrijmaakte in vitro en in vivo, zonder ACTH, cortisol of prolactine wezenlijk te verhogen, de hormonale overspraak van eerdere secretagogen. Dat selectiviteitsartikel in het European Journal of Endocrinology is nog steeds het referentiepunt.
Wat daarna volgde, is leerzaam: ipamorelin werd nooit een geneesmiddel. De ontwikkeling leverde geen goedgekeurde indicatie op en het gepubliceerde humane dossier bleef beperkt. De huidige verkrijgbaarheid is als onderzoekschemische stof. Dier- en mechanismedata over GH-afgifte kunnen de klinisch relevante vragen — duurzame werkzaamheid, langetermijnveiligheid, dosering — niet beantwoorden, omdat die studies bij mensen nooit zijn afgerond.
Sermorelin is een synthetisch fragment van GHRH (sequentie 1–29) dat decennia geleden kort op de markt was voor diagnostiek en behandeling van groeihormoontekort bij kinderen, en later van de Amerikaanse markt werd gehaald — om commerciële redenen, niet als moderne goedkeuring voor volwassenen. De literatuur is echt maar gedateerd: studies uit de jaren negentig (Vittone 1997; Khorram 1997) lieten zien dat nachtelijke toediening van GHRH(1-29) GH en IGF-1 kon verhogen bij gezonde oudere volwassenen, en een overzicht uit 2006 van Walker beargumenteerde het gebruik bij GH-insufficiëntie van volwassenen.
Die studies tonen aan dat de as bij oudere volwassenen reageert — niet dat behandeling klinisch voordeel oplevert. Geen enkele grote moderne studie heeft aangetoond dat sermorelin kracht, lichaamssamenstelling of gezondheidsuitkomsten verbetert bij gezonde ouderen, en het is voor geen enkel dergelijk gebruik goedgekeurd. Claims over "anti-ageing" gaan ver voorbij aan het gepubliceerde dossier.
Stof Klasse Regelgeving Humane evidentie
Tesamorelin GHRH-analoog FDA-goedgekeurd (2010) voor hiv-lipodystrofie Gerandomiseerde fase 3-studies (NEJM 2007; JCEM 2010)
Ipamorelin Ghrelinereceptor-secretagoog Nergens goedgekeurd Preklinische karakterisering; beperkte humane data
Sermorelin GHRH(1-29)-fragment Voormalig kindergeneesmiddel; geen huidige algemene goedkeuring Kleine, gedateerde studies bij ouderen; geen moderne uitkomststudies
Het stimuleren van de GH-as is niet neutraal. Het fase 3-programma van tesamorelin documenteerde effecten op het glucosemetabolisme, en de bijsluiter waarschuwt voor vochtretentie, gewrichtspijn en injectiereacties. Voor niet-goedgekeurde stoffen bestaat helemaal geen vergelijkbare veiligheidsdatabase: niet omdat ze veilig bewezen zijn, maar omdat de studies die schade zouden opsporen nooit zijn uitgevoerd. Langdurige verhoging van IGF-1 is op zichzelf een biologische blootstelling waarvan de gevolgen bij gezonde mensen onbekend zijn.
Omdat humane dosis- en veiligheidsbereiken voor de niet-goedgekeurde stoffen niet zijn vastgesteld, verstrekt deze publicatie daarover geen doseringsinformatie.
De familie van groeihormoonsecretagogen toont de hele bewijsladder op één plek. Tesamorelin rust op gerandomiseerde studies en een door de toezichthouder beoordeelde bijsluiter voor één smalle indicatie. Ipamorelin rust op elegante preklinische farmacologie die bij mensen nooit is doorgezet. Sermorelin rust op gedateerde, kleine studies die een hormonale respons tonen zonder aangetoond klinisch voordeel. De afstand tussen "verhoogt GH in een studie" en "helpt een mens" is precies de afstand tussen deze stoffen — en precies de afstand die marketingtaal probeert te verbergen.
De bovenstaande bronnen vormen het primaire materiaal van dit overzicht: de NEJM- en JCEM-studies naar tesamorelin en de actuele bijsluiter, de oorspronkelijke karakterisering van ipamorelin, en de GHRH-studies uit de jaren negentig plus het sermorelin-overzicht uit 2006 voor de oudere literatuur.